ساخت؛ در باب نظريهٴ نسبتها، قصد و بخشش، عرض اشكال توماس برادواردين، ريچارد سوينسهِدي و نيكول اُرام به بحث پرداخت. رسالهاي در باب اجسام سنگين نوشت، كه نوعي شرح بر تأليفات در باب اجسام سنگين است و به زودي بدان خواهم پرداخت.
شرح او بر مناظر و مرايا گرچه محدود به 24 مسئله است، ولي بسيار مفصل است. وي كوشيد برخي پديدههاي عجيب را كه بر اثر بازتاب نور از ابرها در آسمان پديد ميآيد، توضيح دهد.
نسخههاي متعددي از اين آثار در دست است كه برخي متعلق به همان عصر يا اندكي بعد است. ولي مقارن پايان سدهٴ پانزدهم شهرتش تقريباً از ميان رفته بود و تنها اثر او كه در آن قرن چاپ شد، شرح بر عرض اشكال نيكول اُرام بود (1482 ـ 1486).
3. استاتيك و هيدروستاتيك. ظاهراً علايق اصلي پلاكاني در زمينهٴ مكانيك بود. علاوه بر بحثهاي مكانيكي كه احتمالاً در شرحهايش بر آثار ارسطو وجود دارد، او رسالهٴ مستقلي در بحث از حركت نوشت. ولي مهمترين كتابش در آن زمينه
رساله درباب اجسام سنگين است كه نسخهٴ آن را آرنولد بروكسلي در سال 1476 در ناپل رونويسي كرده است.
رساله درباب اجسام سنگين گسترش عقايد مكانيكي است، كه قبلاً در مكتب يوردانوس نموراريوس (سيزدهم ـ 1) بيان شده بود؛ يعني عقايد اظهارشده توسط
موٴلف در باب علت سنگيني، كه دوهم او را
پيشاهنگ لئوناردو داوينچي ميخواند (مقدمه 2، ص 468)، و موٴلفان ناشناسِ تأليف در باب اجسام سنگين؛ و بالاخره آلبرت ساكسوني (وفات: 1390). رسالهٴ پلاكاني در سه بخش است، دو بخش نخستين دربارهٴ اجسام ساكن و سومي در باب تعادل مايعات (هيدروستاتيك).
پلاكاني در بحث از اجسام ساكن نظريهٴ يوردانوس را بسط ميدهد. وي خاطرنشان ميكند وقتي شاهين ترازويي با بازوهاي مساوي از مركز جهان حركت داده ميشود، وزنههاي آويخته به آن با دورشدنشان از آن مركز به نظر ميآيد در حال افزايش باشد، چون جهتي كه بايد در طول آن سقوط كنند به خط قائم نزديكتر ميشود. اين استدلال در مباحثهٴ روبروال و اتين پاسكال با فِرمه نيز بهكار رفت؛ همچنين دكارت و مِرسِن از آن استفاده كردند. وي دربارهٴ سطح شيبدار بحث ميكند و متعجب است چرا جسمي كه بر روي يك سطح ميلغزد، ميتواند با جسم سنگينتري كه بر سطحي با شيب كمتر ميلغزد، تعادل داشته باشد. وي به مقاومتهاي انفعالي توجه ميكند و تلاش ضعيفي ميكند براي منظور كردن آنها در بررسي تعادل ايستا.
بحث او در مورد تعادل مايعات (بخش سوم رساله) از ارشميدس، از كتاب مجعول ارشميدسي در باب ثقل، از آلبرت ساكسوني و از
منظومه در باب اوزان منسوب به پريسكيانوس (ششم ـ 1) دستورنويس رومي اقتباس شده است. از همين رسالهٴ اخير است كه او فكر آبسنج داراي وزن ثابت را گرفته است.